Hayat, kimi zaman aşılması zor, sarp bir kayalık,
Kimi zamansa insanları yutmaya hazır derin bir bataklık,

Mutluluklar gecenin rengini çalmış, karanlık
Çoğul düşünmek çıkarılmış kalplerden,
yok olup gitmiş insanlık,

Savaşmak çözüm olarak gösterilmiş bütün anlaşmazlıklara,
Sevgi, yenik düşmüş paranın vaat ettiği sahte mutluluklara,

Her seferinde kandırıldığımızı bilsekte, yine de umut diye sarılmışız yalanlara,
Doğruları hapsetmişiz bitmek tükenmek bilmeyen sonsuz yalnızlıklara

İnsanlar köprü kuracakları yerde

duvar ördükleri için yalnız kalırlar.

Fedakarlık dediğiniz nedir ki?
Nefsinizden soyutlanmaktır. Şahsi çıkarcılıklardan öte biraz kendinden vermektir, dağılmış
kırıntıları toparlayıp ellerine batacağını bile bile yerle bir olmuş kırılgan bir yüreği yap
-boz yaparcasına onarmaya çalışmaktır.
Görüp korkmak, ben yapamam demek olmaz. İnsan sevdiğine feda etmelidir ki feda
ettiklerin ölçüsünde fedakarsındır…
Nefsinden sıyrılabildiğin kadar sevgi dolu…
Gözlerindeki ferin parıltısı kadar aşık…
Ve gözyaşlarındaki tuzluluk kadar acıklı…
Bu bir sessiz devrimdi aslında her şeyi tüm kuralları reddeden…
İsyancı değil ama kural tanımaz bir devrimdi…
Her türlü göz altıyı,işkenceyi,tutukluluk halini,sicil bozukluğunu göze alarak yola
çıkan iki gözlü gözlüklü çocuklardık kendi tanımımızla…
Küçükken yere düşünce daha az acırdı dizlerimiz,üfleyince geçerdi. Yada sevdiğimiz
biri “öpeyim de geçsin” derdi. Sonra öperdi oda geçerdi…
Acımazdı artık. Çok hatırlarım kanlı yaralarda dudak izi bıraktığımı… dudaklarımda
kan içinde bir gül rengi olurdu ki kanla gül zaten aynı renkte bağdaşırdı…
Öpeyim de geçsin derdik. Öperdik sonra geçerdi. Yaralarımız çabuk bağlardı
kabuklarını… ve kanatarak yolardık kopartırdık üstündeki kabuğu,ama bir iki değişimden
sonra geçerdi işte…
İzi kalan yaralar düştüğüz de kimsenin öpmediği yaralardır. Yaranız bile bırakıp
giderse yalnız kalırsanız mikroplu ve terli gömleğinizi basarsanız kanın durması için,
izi kalır…
Şimdi o kolunuzun altında izi belirgin olan yarada diz kapağınızın biraz altındaki
belirgin soyulmuşlukta eskiden kalma bir hatıra değil mi?
Düşünce dizim acırdı öperdi sevdiklerim geçti mi derlerdi. Geçti derdim, geçerdi.
Yürek yara alınca öpülür mü acaba?
Dudaklarının kan içinde kalmasını göze alamaz kimse annenden başka…
Bir annen umursamaz kan-revanı yapışır yaraya dudakları kan içinde ağlar bir yandan
gözyaşları mikropları öldürsün diye…
Fedakarlık feda edebildiklerinizdir…
İnsan sevdiğine feda etmeli kendini…
Fedakar olmalı kendinden ödün vermeden, ama kendinden ödün vererek…
Dudaklarda hala kan izi gülle aynı renkte olan,
Gözlerimde yaz yorgunluğu…
Sen öpme, o zaman bırak davanı,mücadele etme,zihniyetsiz davran,ses etme,yorgunluğun
ve kendi dizindeki yaranı bahane et,yakışmayan şeyleri beceriksiz terzilere biçtirmek için
yığınla duygu öde ve üzerine yakıştırmaya çalış…
Feda etmek fedakarlıktır…Ya da fedakarlık feda edebildiklerindir…
Yarin diğer yarınsa feda etmelidir… Bağrına basmalıdır. Kan içinde yaraya dudaklarını
bastırmalıdır. Hatasına toprak atmalıdır kapanması için yardım etmelidir…
Devrim zordur bilirsin…
Reddeder her şeyi… ve bu yolda yoldaşlar hatalar yapabilir. Yolcu değildir hata yapan,
yoldaştır yoluna ortaktır yani…
Yolda bırakırsan yolcu gibi davranırsın,nefsine uyar korkarsan korkulardan,karanlıktan,
çıyandan,nefsinden yolcu olursun…
Ama yoldaş, aydınlık için karanlığı göğsüne alandır. Kendini yoldaşının kucağına
bırakandır…
Susandır…
Nefsi ile değil yüreği ile hareket edendir….
Öpünce tüm yaraları geçiren ve öpüldüğünde hissedebilendir…
Her devrim ilk kendi çocuklarını tüketirmiş…
Ama tükenmeyeceksin,direneceksin en azından gerçekleşene kadar…
Bu bir “Aşk Devrimi” tüm kaygılardan uzak…
Yollar ve diğerlerinin bu büyük aşka söyleyebileceği hiçbir şey olmamalı ama öyle bir
büyütmeliyiz öyle görkemli yapmalıyız ki sadece ayakta alkışlamak zorunda kalmalılar…
Yoksa inciniriz,yol deriz,zor deriz, laf deriz,nazar deriz,yorgunluk deriz,türlü
bahaneler ile geçeriz yoldan…
Şimdi yüreğimiz acıyorsa öpelim de geçsin…
Ahmet Arif’ten bir şiir ile bitirelim…

UY HAVAR!
Yangınlar,
Kahpe fakları,
Korku çığları
Ve irin selleri, aç yırtıcılar,
Suyu zehir bıçaklar ortasındasın.
Bir cana, bir başa kalmışsın vay vay!
Pusatsız, duldasız, üryan
Bir cana bir de başa
Seher vakti leylim – leylim
Cellat nişangahlar aynasındasın.
Oy sevmişem ben seni…

Üsküdardan bu yan lo kimin yurdu!
He canım…
Çiçekdağı kıtlık, kıran,
Gül açmaz, çağla dökmez.
Vurur alnım şakına
Vurur çakmaktaşı kayalarıyla
Küfrünü, Medetsiz, Munzur.
Şahmurat Suyu kan akar
Ve ben şairim.

Namus işçisiyim yani
Yürek işçisi.
Korkusuz, pazarlıksız, kül elenmemiş,
Ne salkım bir bakış
Resmin çekeyim,
Ne kınsız bir rüzgar
Mısra dökeyim.
Oy sevmişem ben seni…

Ve sen daha demincek,
Yıllar da geçse demincek,
Bıçkılanmış dal gibi ayrı düştüğüm,
Ömrümün sebebi, ustam, sevgilim,
Yaran derine gitmiş,
Fitil tutmaz, bilirim.
Ama hesap dağlarladır,
Umut, dağlarla.

Düşün, uzay çağında bir ayağımız,
Ham çarık, kıl çorapta olsa da biri
Düşün, olasılık, atom fiziği
Ve bizi biz eden amansız sevda,
Atıp bir kıyıya iki zamanı
Yarının çocukları, gülleri için,
Koymuş postasını,
Görmüş restini.
He canım,
Sen getir üstünü.

Uy havar!
Muhammed, İsa aşkına,
Yattığın ranza aşkına,
Deeey, dağları un eder Ferhadın gürzü!
Benim de boş yanım hançer yalımı
Ve zulamda kan – ter içinde asi,
He desem, koparacak dizginlerini
Yediveren gül kardeşi bir arzu
Oy sevmişem ben seni…

Temirağa DEMİR

Babamla küsüz, konuşmuyoruz.
İş yerinde de sıkıntı var biraz,
ev de dandik gidiyo. ulan acaip daralıyorum.. .

Ertesi gün de önemli bi gün.
İyi ya da kötü bi haber gelcek amerikadan.. . onu bekliyoruz.. .

Ama ben dayanamadım. bin tane sıkıntı. çıktım dışarı… içtim…sevdiğ im 3 dostumla buluştum.. hoştu, güzeldi…

12de evde olcaktım…
öyle biliyodu sevgili… ama ı ıh.. gitmedim…
2 falandı eve döndüm…
baktım sevgili yok..
uyumuş mu? hayır.. gitmiş…
bildiğin gitmiş ulan işte…
ne bileyim nereye gitmiş..
kızmış gitmiş…
oturdum bekledim sabaha kadar…
yok.. gelmedi…

Sabah ezanı okundu…
saba makamında… diğer ezanlardan farklı..
“namaz uykudan hayırlıdır” diyordu…
beklemek de uykudan hayırlı mı lan diye düşünürken ben,
babam uyandı…
baktı ışık yanıyo…
tıkladı kapıyı geldi..
eline baktım sütlaç var mı diye..
bilenler bilir.. çok eskide kaldı sütlaç mevzu…
yoktu sütlaç…

geldi odaya…
önce bana baktı..
sonra ağzına kadar dolu kül tablasına…
iç çekti..
geldi yanıma oturdu…küsüz kendisiyle..
ama içine doğdu bişeler ki, geldi yanıma..
elini dizime koydu..
hayırdır evlat dedi..
kapandım göğsüne, sarıldım…
başladım konuşmaya..

Baba dedim.. kadınlar… neden böyle..

kim demedi… ne oldu demedi…
gülümsedi sadece…

murad dedi..

hı dedim, murat kim..
murat değil dedi.. murad…
ikinci murad…

babam delirdi sandım…
ne diyon baba dedim içimden..
baktım yüzüne…
devam etti…

oğlu 10 yaşına geldiğinde sarayda bi harem kurdurmuş.. .
e padişah oğlu… harem kurulunca bi sürü panayır, şölen…
tüm imparatorluk ayaklanmış…
diğer ülkeler de hediyeler göndermiş küçük mehmetin 10. yaşında kurulan haremi için…

ben bişe anlamıyorum..
babam bunu niye anlatıyo
dinliyorum sadece…

frenk kralı, germen kralı, avusturya kralı, herkes hediye göndermiş..
malum, konu harem olunca, hediye de genç güzel köle kadınlar..
yani cariyeler…
sonra açılış saati gelmiş..
2. murad tutmuş küçük mehmetin elini, halk ve bilimum dalkavuklar arkalarında gitmişler haremin kapısına kadar…
ama padişahtan başka er kişi giremezmiş hareme..

kapıdan içeri yollamışlar küçük mehmeti…
tek başına girmiş içeri…
mehmet girmiş içeri..
ama ürkek.. binlerce kadın var içerde…
mehmet daha çocuk…

ama kadınlar birbirinden güzel…
çoğu osmanlı kadını…
diğerleri de hediye…
mehmet bakmış kadınlara…
sonra bi anda,
bizans kralının gönderdiği hediyeyi görmüş…
aman allah o ne…
böyle güzel bir şeyi rüyasında bile göremez kimse…
yaklaşıp dokunmak istemiş,
ama kıyamamış dokunmaya…
çıkmış gitmiş odasına…

sabaha kadar o hediyeyi düşünmüş…
aşık olmuş işte mehmet..
çocuk belki… ama aşık olmuş…
lala’sına anlatmış…
lala demiş…
alacağım onu…
alacağım…
kimseye vermeyeceğim. ..
benim olacak… benim olmalı…
lala çekinmiş tabi..
soramamış kimi alacaksın diye…
istediğiniz herşeyi almaya allahın takdiri ile gücünüz yeter hünkarım demiş…

aradan yıllar geçmiş…
mehmet her gece bizansın gönderdiği hediyeyi düşünmüş…
yarım uykulu her gece…
yıllar geçmiş.. mehmet büyümüş..

sene 1453…

istanbulu almak için, kuşatmaya gidecek ordu…
mehmet padişah ordunun başında…
sefere çıkmadan önce haremine gitmiş…
harem ağasına emir vermiş.. tüm cariyelerim sırt çevirsin yoluma…
hareme geleceğim, görmesin hiçbiri beni demiş…
girmiş hareme..
üzerinde zırhı, elinde kılıcı…
yürümüş… bizansın hediyesinin yanına gelmiş..
hiç bişe demeden elini uzatıp bi kere dokunmuş…
sonra arkasını dönüp atlamış atına…
ya allah sefere…

ulaklardan, akıncılardan haber gelmiş..
haliç demirlenmiş.. . kuşatamıyoruz istanbulu…
lala’sı geri dönelim demiş..
mehmet başlamış ağlamaya..
dönmek yok demiş…
kesin kavak ağaçlarını… yağlayın, kıyıya dizin…
iterek geçireceğiz gemileri karadan..
dönmek yook!

öyle de olmuş…
malum hikaye işte..
karadan yürütülen gemiler, muharebe..
ve istanbul artık osmanlının…

sonra babam benim sigara paketimden bi sigara aldı..
yaktı..
durdu bi süre..

ee dedim.. sonra?

gülümseyip devam etti…

sonra istanbula yerleşmiş mehmet…
geceleri tedbil-i kıyafet sokaklara çıkmaya başlamış lalası ile…
rumlarla osmanlılar birarada o yıllar…
alışma süreci zor tabi…
rumlara ne kadar iyi davranırsan davran, hemen vazgeçememişler kendi yaşamlarından. ..
muhabbet tellallığı, içki kumar yasak…
ama rumlar gizli gizli devam etmişler bi süre…

bi gece, mehmet yine lalasıyla gezinirken,
yollarına yaşlı bi rum çıkmış..
efendiler demiş… efendiler, çok güzel cariylerim var…
baldan tatlı şaraplarım var…
buyrun…
lala korkmuş… padişah kellesini uçuracak yaşlı adamın demiş..
mehmet gülmüş yaşlı adama yavaşca…
güzel mi demiş cariyelerin. ..
güzellik de kelime beyzadem… kusursuzlar. .. muhteşemler.. .
mehmet yine gülmüş…

rabbimin yarattığı en güzel kadına ben sahibim demiş..
ama onun bile kusuru var…
kusursuz kadın olmaz tellal efendi demiş…

rum tellal bu laf üstüne şaşırıp kalmış…
mehmet almış lala’yı dönüp gitmişler…
rum merakına yenik düşmüş..
seslenmiş arkadan…

beyzadem.. bu şiir sözler kime ait, bana adını bağışla…
dönmüşler yaşlı ruma doğru…

mehmet… fatih sultan mehmet…
osmanlı imparatoru mehmet…
bu da canımdan kıymetli dostum, yoldaşım lala’m…

rum şaşkınlıktan oracıkta kalmış..
padişah kellesini vurduracak.. . korkmuş çok..
ama demiş ki, madem ölecem, sorayım da merakımı yeneyim…
sormuş;!

hünkarım, rabbinizin yarattığı en güzel kadın kimdir, ne kusuru vardır.. söyleyin bana…

mehmet tekrar dönmüş ruma…
gülümsemiş…
şahadet parmağını göğe kaldırıp,
o hepimizin rabbi demiş..
yalnız benim değil…

rum tekrar sormuş..
rabbimizin yarattığı en güzel kadın… kimdir?

mehmet oracıkta durmuş bi süre..
sonra sağa bakmış, sola bakmış.. gözleri dolmuş…
çökmüş dizlerinin üstüne…
ağlamaya başlamış…
ne lala, ne de rum müdahale edememiş duruma…
bi kaç dakika ağlamış fatih…
sonra ellerini ve kafasını gökyüzüne uzatıp haykırmış çığlık çığlığa…

aaaahhh istanbul…

kadınım…

dilini mi yuttun..

konuşsanaaaaa. …

derler ki, zamanında bizans imparatoru, mehmetin haremine, soyları karışmasın diye kadın göndermemiş…

evet… bizans imparatorunun mehmetin haremine hediyesi,
saray ressamının çizdiği istanbul tablosuymuş..

işte fatih ona aşık olmuş.. istanbula aşık olmuş…
sonra gitmiş, almış…

kadınının koynunda uyumuş ölene kadar…
ama kadını ona hiç konuşmamış…

ulaan dedim..
babama bak… tarih kitabı gibi..
hikaye doğrumudur, yalan mıdır umursamadım..
ama ben inandım tüm kalbimle…
ve başladım diken tüylerimle birlikte ağlamaya…
babam sigarasını söndürdü…
sonra elini yanağıma koydu..

yani benim güzel oğlum… bi kadını seversin…
bi kadına taparsın…
binlerce ağaç kesersin, gemiler yütürüsün karadan…
dünyalara kafa tutarsın, savaşırsın…
o kadın için ölüme gidersin..
o kadını alırsın…
ama o kadın canı istemezse konuşmaz sana…
kırıldıysa konuşmaz…
kadınların kus! uru bu..
kadınlar üzülünce konuşmaz…
alış… ama sakın ayrılma koynundan…

ben fatih değilim baba dedim…
ben mehmet değilim…
ben kusursuz kadını da aramadım…
ben savaşmam… ben ölmem…
ben beceremem…

ve o gece anladım ki,
mutlu olmak için fatih olmak, deli olmak, gözü kara olmak yetmiyor…
beceriksiz olduğumu o gece kabullendim ben…

ve o gece anladım ki,
hepimiz bir istanbul tablosuna aşık oluyoruz…
hiçbirimiz istanbula aşık olmuyoruz…
sadece tablo…

ALINTI……..

Nüfusa göre üniversite mezunlarının en yüksek olduğu ülke yüzde 60′la Avustralya. Bu ülkeyi İzlanda, Yeni Zelanda, Finlandiya ve Danimarka izliyor.

Türkiye, yüzde 10′un biraz üzerinde bir oranla bu sıralamada OECD ülkeleri arasında son sırada bulunuyor. Türkiye’yi yüzde 18 ile OECD çalışmalarına ortak üye statüsüyle katılan Slovenya izliyor.

OECD ülkelerinde üniversite mezunlarının oranı yüzde 36.

Raporda, üniversite eğitiminin uzun olduğu Almanya ve Avusturya gibi ülkelerin de son sıralarda yer aldığı görülüyor. Bu iki ülkede de üniversite mezunlarının oranı yüzde 20.

Türkiye, lise mezunları sıralamasında da yüzde 30′la sondan 3′üncü sırada bulunuyor. Slovakya ve Çek Cumhuriyeti ise son iki sırayı paylaşıyor.

Eğitime, Gayri Safi Milli Hasıla’dan en fazla pay ayıran ülkeler arasında da Türkiye, Yunanistan’ın ardından sondan ikinci sırada bulunuyor. Türkiye’de GSMN’nın yüzde 4′ü, Yunanistan’daysa yüzde 3,5′i eğitim harcamalarına gidiyor.
21.09.2007

Kaynak : AA

Bir gün Avrupanın ünlü sanat merkezi kentlerinden birinde gezen çocuğun biri bir vitrinde çok hoş bir tablo görür. Tablo belliki oldukça pahalıdır.

Çocuk bu tabloyu bir sonraki sene abisinin doğum gününe almayı ister ve bir iş bulup kıt kanaat geçinerek biriktirdiği tüm para ile o mağazaya gider. Şanslıdır tablo hala satılmamıştır .İçeri girer ve tabloyu bir süre yakından izledikten sonra resmi yapan sanatçıyı bulur ve “Abimin doğum günü için bu resmi satın almak istiyorum. Tüm paramda bu kadar” der. Ressam bir süre düşündükten sonra resmi paketler ve resmi satar.

Çocuk paketini alır ve teşekkür ederek çıkar.

Mağazada adamın arkadaşlarıda vardır ve şaşkın şaşkın sorarlar.

-Sen ne yaptın o resmin değeri milyonlar ederdi. Neden bu kadar cüzi bir rakama sattın?

Adam cevap verir:

-Evet ben bu resme milyonlarını verecek bir sürü insan bulabilirdim. Ancak tüm servetini bu resme verecek kaç kişi bulabilirdim.

Dikkati toplama ve konuya yönlendirme alışkanlığı, bütün alışkanlıklar gibi alıştırmalarla kazanılabilen ve geliştirilebilen bir alışkanlıktır.

Bu nedenle dikkati konu üzerinde toplayıp yöneltebilmek için izlenebilecek yollar şunlardır:

1.Çalışma öncesinde, çalışma amacınızı ve çalışma sonunda gerçekleştirebileceğiniz bir hedef saptayın: Kendinize ”Ben bu çalışmayı neden yapacağım?” diye sorarak, o çalışmanın amacını belirleyin. Yaptığınız çalışmanın amacını bilmek, bu işi benimseyip ona sahip çıkmanıza ve kendinizi güdülemenize yardımcı olur.

Çalışmaya geçmeden önce kendinize erişilebilir bir hedef seçiniz ve bu hedefi gerçekleştirmeden bırakmayınız. Hedef doğrultusundaki bu tür bir çalışma kararlılığı, dikkati toplamada itici güç olacaktır.

2.Neyi, ne zaman, nerede ve nasıl çalışacağınıza karar veriniz: Hangi ders daha önce çalışılacak? Çalışılacak ders için hangi yöntemler kullanılacak? Çalışmada kullanılacak araç ve gereçler nelerdir? vb. türdeki soruların yanıtlarını vermeden çalışmaya başlamamak gerekir.

3.Çalışılacak konuya merak duyunuz: Bunun için türlü yollar denenebilir. Örneğin üzerinde çalışılacak konu yeterince bilinmiyor olduğunda ön bilgiler toplama, merak için yeterli sayılabilir. Ancak en etkili yöntem, konuya ilişkin kendimize sorular sormaktır

4.Fiziksel çevrenizi düzenleyin: Öncelikle çalışmanızı uygun bir ışık altında yapınız ve ışık arkadan gelecek şekilde oturunuz.

Çalışma ortamınızın çok sıcak veya çok soğuk olmamasına, oda ısısının 18 C dolayında bulunmasına özen gösteriniz.

Masanızın üzerinde çalışacağınız konuyla ilgili olmayan eşyaların yer almamasına dikkat edin.

Masa dışında, örneğin; koltuk, yatak vb. çalışma yerlerini tercih etmeyin.

Aynı tür çalışmalar genel olarak hep belirli bir yerde (oda, masa gibi) yapınız.

5.Sistemli çalışınız: Dikkati konu üzerinde toplama, aynı zamanda birçok alışkanlığın kazanılmış olmasını da gerektirir. Bu alışkanlıklardan birisi de planlı çalışmaktır. Sistemli çalışmada, çalışma planı hazırlanırken, dikkatin konu üzerinde kolayca toplanmasına yardımcı olabilecek noktaların göz önünde bulundurulması gerekir. Bunu için ders çalışmayı her zaman günün aynı saatlerinde ve aynı yerde sürdürünüz

6.Çalışmada çeşitlilik sağlayınız: Çalışma sırasında okuma, yazma, anlatma, uygulama vb. gibi değişik etkinliklere yer vererek dikkatinizin dağılmasını önleyiniz.

7.Çalışmaya planladığınız gibi zaman yitirmeden hemen geçiniz: Çalışma zamanı geldiğinde örneğin,”10 dakika daha dinleneyim, biraz daha televizyon izleyeyim” türündeki düşüncelerle kendinizi oyalamayınız. Planladığınız saatte canınız istemese bile, kendinizi çalışmaya zorlamalısınız. Bunu için kolaydan zora doğru bir çalışma yolu izlemek ve çalışma tekniği olarak, örneğin, okumak yerine yazarak çalışmak, dikkatin toplanmasına yardımcı olacaktır.

8.Çalışmaya geçmeden önce yeteri kadar dinleniniz: Aşırı duyarlılık, karamsarlık, isteksizlik, bedensek yorgunluk, uykusuzluk gibi nedenlerle beliren bitkinliğe düşmemek için her zaman aynı biçimde olan çalışma yöntem ve tekniklerini uygulamaktan kaçınarak; ders dışı uğraşlarla da yeterince ilgilenip, gerçek anlamda olabildiğince dinleniniz.

9.Dikkatinizi arttırmak için boş zaman uğraşlarından yararlanınız: Bulmaca çözümleri, matematik ve coğrafya bilmeceleri, satranç gibi zihinsel etkinlik gerektiren oyunlar, resim çalışmaları, desen eskizleri vb. türde etkinlikler dikkatin gerektiği anda daha kolay toplanmasına yardımcı olacaktır.

Şuradan başlamak doğru olur. Bu hikayelere göre Türkiye’de iki tür erkek var. Performansı çok iyi olan ve çekici erkek ama bunlar nedense bir türlü evlenemiyorlar veya sevgilileri olmuyor. Diğer tür de tam bir kaybeden, ezik bir tip ama bunlarında hep çok güzel eşleri oluyor. Hayat böyle garip bir düzen kurmuş. Bunlar hep ezilmişler, hiç te çalışmamışlar ama hep güzel kadınlar bunlarla birlikte olmak istiyor. Yani bunlar hikayeyi bozuk bir Türkçe ile yazan kişilerin düşünceleri. Gerçek nedir emin değilim.

Yine bunlar dayanılabilir, ergenliğinin tadını çıkartmak isteyen Türk gençliğinin aşırı heveslilliği olarak üstünde durulmayabilir. Beni üzen hatt parçalayan hemen sex hikaye sitesinde olan “ensest” bölümü. Okuyunca iğreneceğiniz her türlü hikaye burada mevcut. Anne,kardeş, hatta çocuk, teyze,dayı, yenge. Aile içi her türlü iğrençliği bu bölümde yazıyorlar. İşte bizim ahlak değerlerimizi çökerten asıl iğrençlik bu. Herkesin içinde olan ama ortaya çıkamayan gerçek insanın acıklı durumu budur.

Bu durum beni ziyadesi ile üzüyor hatta kahırlandırıyor. Umarım birileri bu işe bir çözüm bulur.