KiÅŸisel çıkarların arka plana atıldığı bir ÅŸeyden bahsediyoruz bugün; SavaÅŸ. Sadece özveri ve cesaretle örülmüş kocaman bir duvar gibidir savaÅŸ, yıkılması hayli güç. Kendileri için deÄŸil, bayrakları, toprakları için kanlarını döken insanlar. Korku, acıma gibi duyguları artık kalplerinde barındırmayan askerlerden bahsediyoruz bugün, bulması hayli güç. Ãœstüne çevrilmiÅŸ silahı toprağın içine gömmeye, çocuÄŸun yeni bir oyuncağı istemesi kadar hevesli. Cesaretinin bedelini düşünmeden, sonunu bilmediÄŸi bir filmi izler gibi adeta, heyecanlı ve bir o kadar da kararlı. Saniyelerin hayat kurtardığı, yere düşenin bir daha kalkamadığı bir oyundan bahsediyoruz bugün. Sonunda kaybedenin ’saÄŸlık olsun’ diyemediÄŸi, kazananın yitirdiklerini geri getiremediÄŸi bir düzen bu, kalıcı yaralar bırakan, gidenleri hatırlatan. Sular çekilene, topraklar tükenene kadar, insanoÄŸlu elde etmenin yolunu hep bu oyunda arayacak. Biz ise, tetiÄŸi çekme sırasının kendimize gelmesini bekleyeceÄŸiz, belki de ölmenin.
Senelerdir oyun oynuyoruz, kendimizi oyuncu olarak adlandırıyoruz. Yukarıdaki atmosferi, duyguları kaç oyun yaÅŸattı bize? Kaç tanesinde yanımızda ölen dostumuza üzüldük? Kaç tanesinde mermimiz bittiÄŸinde bir yardım gelmesini bekledik? Kaç tanesinde acıma duygusunu yitirdik? Kısaca kaç tanesinde ‘gerçek savaşı’ yaÅŸadık? Ben söyleyeyim; Medal of Honor: Allied Assault. Electronic Arts’ın 2002 yapımı bu ÅŸaheserini eminim ki hatırlamayan, oynamamış olan yoktur. Ä°lk göz aÄŸrımız denebilecek bir oyundu adeta. Oyuncuya gösterdikleri, film tadındaki anlatımı, hiçbir türde görülmemiÅŸ güzellikte açılış sahneleri ve tabi ki Omaha Beach. GelmiÅŸ geçmiÅŸ en iyi bölüm olarak taçlandırılan, adeta okullarda ders olarak okutulması gereken Omaha Beach, ölümle yaÅŸam arasında ince çizgiyi bize çok net bir ÅŸekilde gösteriyordu. Botların kapakları açıldığında, aslında Azrail’den hiç de uzak olmadığımızı anladığımız o an, yakınımıza düşen ve arkadaÅŸlarımızın hepsinin ölmesine neden olan acımsız bombalar. Ve bir el ardından bizi ayaÄŸa kaldırıp cesaret veren, pes etmememizi söyleyen. Zafer yolunun zorlu engebelerini aÅŸmanın neredeyse imkânsız olduÄŸu, sadece bir ayna parçasının* hayatlarımızı kurtardığı seçimler. Åžimdi ise, çok farklı bir ÅŸekilde, çok farklı bir dünyada, yine özgürlük için, ülkemiz için alıyoruz silahları elimize. Ama ne bu tuttuÄŸum silah eski dostum, ne de bu bastığım toprak eski toprak. Hiçbir ÅŸeyin eskisi gibi olmadığını birazdan anlayacaksınız.
* Ayna parçası sayesinde duvar köşelerinden makineli tüfeklerin nerede olduklarını görüyorduk
Son Yorumlar