Genelleme

 Aşk konuşabilmektir

Aşk denen efsunlu hâli başlatan gözse; onu görünür kılan, yaşatan, büyüten de sözdür.
 Söz hem örter aşkı hem gösterir.
Aşk dile gelmek ister, söylenmek ister. Platon tam olarak ne demek istemiştir bilmiyorum
ama platonik aÅŸktan anlaşılan ’sevdiÄŸini söylememek’se buna itirazım var benim. Yeryüzünde
söylenmemiş, sevgilin ve dahi hiç kimsenin haberi olmamış bir aşk var mıdır? Yahut ona aşk
denir mi?  

Aşk, bir çift göz, zifir saçlar, içli bir bakış mıdır? Yahut güzel pembe memeler, dolgun
kalçalar, ince bel midir? İnsan bunlar için mi âşık olur?
Size bir sır vereyim mi? İnsan konuşabileceği birine âşık olur. Aşk fena hâlde konuşma
arzusudur. Sevgililer durmaksızın konuşmak, isterler. Heyecanla, coşkuyla, gözlerini
yıldız yapıp nehir gibi, ırmak gibi konuşurlar, anlatırlar.  
Konuşacak bir şey kalmadığında, aşk biter!

Eğer sevgililerin konuşacak bir şeyleri yoksa ortada aşk da yoktur. 

Yalnızlığı gidermek değil midir bir yerde aşk dedikleri şey? Herkes bir başına olmayı
ister çoğu zaman ama kapıyı anahtarla açmak koyar herkese. Konuşacak birini arar.  

O bazı başlangıçlarda olan susup bir şey diyememe donakalma durumu da gelecekteki nice
konuÅŸmalar için bir ‘es’tir sanki. 

Söylenmeyen şey unutulur. Üç beş yaşlarında yaptığınız yaramazlıkları anneniz, babanız,
halanız, dedeniz o kadar çok anlatmıştır ki aklınıza kazınmıştır artık, yetmiş yaşına da
gelseniz unutmazsınız. Oysa kimseye -kendinize bile- anlatmadğınız çok değil birkaç önceki
 bir olayı belleğinizin anımsaması çok zor olacaktır. Aşk, söylenmezse yalan olur, söner
alevi.  

Almodovar’ın çok güzel bir filmi var: KonuÅŸ Onunla. Benim söyleyip isteyip de
beceremediğimi sinemanın eşsiz diliyle anlatır o filmde usta yönetmen. 

Söz yoksa, kelimeler yoksa aşkdan söz edemezsiniz.

AÅŸkla olmadı mı evren, kelimelerle yaratmadı mı herÅŸeyi Tanrı? “Kûn” demedi mi? Adem’e en
başta sözcükler öğretilmedi mi? 
AÅŸk kelimelerle yaÅŸar, kelimelerle doÄŸar, kelimelerdir aÅŸk..